گفتم :شبي به مهدي ، بردي دلم ز دستم             من منتظر به راهت، شب تا سحر نشستم

گفتا :چکار بهتر از انتظار جانان                            من راه وصل خود را بر روي تو نبستم

گفتم:دلم ندارد بي تو قرار و ارام                          من عُقده دلم را امشب دگر گسستم    

گفتا:حجاب وصلم باشد هواي نفست                   گر نفس را شکستي،دستت رسد به دستم

گفتم :ببخش جُرمم اي رحمت الهي                    شرمنده تو بودم ،شرمنده تو هستم

گفتا :هزار نوبت از جُرم تو گذشتم                       پرونده تو ديدم ،چشمان خود ببستم

گفتم:که عاشقان را جز تو کسي نباشد              چون تير از کمان هر آشنا بجستم

گفتا:مباش نوميد از خانه اُميدم                         من کي دل ِمحبّ شرمنده را شکستم؟

چه روزها که يک به يک غروب شد نيامدي

چه اشکها که در گلو رسوب شد نيامدي

غروب آتشين سخن تبر به دوش بت شکن

خداي ما دوباره سنگ و چوب شد نيامدي

براي ما که خسته ايم و دل شکسته ايم نه

 ولي براي عده اي چه خوب شد نيامدي

تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام

دوباره صبح، ظهر، عصر، نه غروب شد نيامدي